Выстава без назваў
Запрашаем вас на нашу новую выставу.
Гэтым разам мы звярнуліся да вернакулярнай фатаграфіі — і, больш канкрэтна, да жанчын у ёй. Выстава аб’ядноўвае здымкі жанчын з розных калекцый, з якімі мы працуем, ствараючы прастору, дзе гэтыя выявы могуць суіснаваць і ўступаць у дыялог паміж сабой.
Мы не далі гэтай выставе адной канкрэтнай назвы — і гэта наўмысна. У залежнасці ад таго, як вы на яе глядзіце, яна кожны раз становіцца крыху іншай.
У цэнтры праекта — просты, але важны зрух: мы хацелі стварыць прастору, у якой жанчыны на гэтых фотаздымках не толькі з’яўляюцца аб’ектамі погляду, але і, пэўным чынам, глядзяць на нас у адказ. Невялікае пераварочванне звыклага погляду.
Адсюль выстава раскрываецца як некалькі магчымых шляхоў.
Вы можаце пайсці праз візуальна-антрапалагічную оптыку і даследаваць, як жанчыны прадстаўлены ў вернакулярнай фатаграфіі: якія моманты лічацца вартымі фіксацыі, як людзі пазіруюць, якія выразы абіраюць, як адзенне і асяроддзе фарміруюць выяву — і што ўсё гэта кажа пра штодзённае жыццё.
А можна выбраць шлях тэорыі фатаграфіі і паспрабаваць прымяніць ідэі Ралана Барта, Сьюзен Зонтаг або Агнешкі Паянчкоўскай. Што адбудзецца, калі прачытаць гэтыя звычайныя здымкі праз прызму тэорыі? Што яны раскрываюць пра фатаграфію як медыум, пра памяць, прысутнасць і адсутнасць?
А можна проста рухацца па выставе інтуітыўна — заўважаючы дэталі, сачачы за тварамі, пазнаючы жэсты або знаходзячы нешта нечакана знаёмае.
Гэтая выстава не прапануе адной гісторыі. Замест гэтага яна запрашае вас стварыць сваю ўласную.
Спадзяёмся, вы правядзеце крыху часу з гэтымі выявамі — і дазволіце ім паглядзець на вас у адказ.
Выстава працуе да 23 сакавіка. Мы зрабілі яе з падтрымкай Канадзкага фонду мясцовых ініцыятыў.